મારા ચહેરા ઉપર ફકત ખુશહાલી છે ,

બાકી તો આ જીંદગી ખાલી-ખાલી છે.

એમ હતું ગુજરસે આ જીંદગી ખુશી થી,

પરંતુ મારી ખુશી પ્રભુને ક્યાં વ્હાલી છે.

નથી સુકાયા મારા અશ્રુઓ લોકો ,

રાતભર મે અશ્રુની નદી વહાવી છે.

વિયોગ શું છે કોઇ મને પુછો ,

અહિતો પળપળ વિતાવવું ભારી છે.

શું લખશો ? જીંદગી પર ગઝલ શાયરો ,

મે તો જીંદગીને નજીકથી નિહાળી છે.

મારા દુ:ખ કોઈને કહેવાથી શું મતલબ,

આ દુનિયા જ મતલબ વાળી છે.

શી ફરિયાદ કરું તને એ પ્રભુ,

દર્દ સહેવાની હવે આદત પડવા લાગી છે.

મારા ચહેરા પર ફકત ખુશહાલી છે,

બાકી તો આ જીંદગી ખાલી ખાલી છે.

રડાવી લો મને જેટલો રડાવવો હોય,

તમારી આંખોમાં ૫ણ હું નમ બનીને આવીશ.

તડપાવી લો મને જેટલો તડપાવવો હોય ,

તમારા જ દિલમાં ધડકન બનીને આવીશ.

મને ભુલવાની કોશીશ ભલે કરતા હોય,

તમારી દરેક કોશીશમાં મનન બનીને આવીશ.

ભલે દુર કરીદો તમારી નજરોથી મને,

કે સ્વપ્નમાં તમારા મિલન બનીને આવીશ.

જ્યારે હું છોડીશ દુનિયા તો ગમ ના કરતા,

’જાન’ તમારા જ હ્નદયમાં રુદન બનીને આવીશ.

- સતીશ ’ જાન’-

ફકત બીજાના ગમોને મારા દીલ થી અનુભવી લઉ છુ,

મારા નામ પર “કવિ” નું ઉ૫નામ આપશો ના,

ઘણી વખત ભુલથી વિચારોને લખી દઉ છુ.